ลูกรัก มีบางสิ่งที่เกินความเข้าใจของแม่ นานกว่าสามสิบปี แม่เฝ้าอ่านข้อความหนึ่ง อ่านแล้วอ่านอีก แต่ ... ไม่สามารถเข้าใจ จนกระทั่งเมื่อเช้านี้ ... แม่จึงถึง "บางอ้อ"
อากาศตอนเช้าตอนต้นเดือนธันวาคมที่บ้านเชียงราย เย็นสบาย ฟ้าใส แดดสวย ให้ไออุ่นไล่ไอเย็น แม่นั่งเล็มขนมปังปิ้ง จิบกาแฟ Abonzo อ่านพระคัมภีร์ .... ช่างสำราญใจจริงๆ
แม้ว่าใจหนึ่งร้องอยากออกไปถีบรถจักรยาน แต่อีกใจกลับขี้เกียจ อยากนั่งผึ่งแดดสบายๆต่อไป แล้วอีกใจก็ร้องอยากถ่ายรูป ... เอ .. ใจนี่ช่างเอาใจแสนยาก
พอมองแดดยามเช้าแล้ว ใจทนไม่ไหว ไปหยิบกล้อง ย่างเท้าไปอ่างบัว ไปหน้าบ้าน ....
แล้วก็คืบข้ามถนนไปตรงพงหญ้าหน้าบ้าน .... ถ้าใครมาบอกว่า พงหญ้าที่อยู่ห่างไปแค่ไม่กี่ก้าว จะมีสิ่งละอันพันละน้อยที่สวยงามซ่อนไว้ แม่คงไม่เชื่อ ใครมาชวน แม่คงไม่ไป ... แค่พงหญ้า ... ไม่เห็นจะมีอะไรพิเศษ
ตอนแรก ... แม่เพียงเกร่ไปเกร่มา กะจะถ่ายดอก Spanish Needles หรือดอกปีนใส้ไก่ แล้วเห็นอะไรไหวๆ ค่อยๆแอบดู โห ... ผีเสื้อน้อย ตัวกระจิดเดียว เมื่อเทียบกับน้ำค้้างบนใบหญ้า แม่รู้ว่า เธอไวมาก อยู่ไม่นิ่งเลย แวบไปแวบมา แม่จึงทำตัวประมาณนินจาเฒ่า ค่อยๆๆๆๆ ส่องๆๆๆ เอากล้องไปจ่อให้ใกล้ให้มากที่สุด แล้วเธอก็โพสต์ให้ น่าเอ็นดูที่สุด ไม่ว่าจะวางท่าหุบปีก เผยอปีก กางปีก ช่างน่ารักไปทุกท่วงท่า แล้วเธอก็จากไป
ได้ใจแม่แล้ว .. แม่รอ รอ รอ ... แม่เดิน ค่อยๆเดิน เดินไปเดินมา รอจะเห็นอะไรเล็กๆที่เคลื่อนไหวในพงหญ้าอีก ... แต่ไม่มีค่ะ ... กลายเป็นว่า เห็นสีแปลกๆบนดอกไม้ บนใบหญ้าแทน ... และแน่นอนค่ะ สีแปลกๆนั้น คือ น้องผีเสื้อตัวอื่น
ดูดีๆนะคะ เห็นผีเสื้อสีขาวไหมคะ
แม่กลั้นหายใจ ขยับตัวให้เบาที่สุด ยื่นกล้องเพื่อนยากของแม่ ไปให้ใกล้ที่สุด รอจังหวะโฟกัส แล้วกดชัตเตอร์ กด .... กดแล้วกดอีก ... ชัดหรือไม่ชัด แม่บอกไม่ได้ เพราะแม่สายตายาว มองใกล้ไม่เห็น กล้องแม่ไม่ไม่การซูม ใช้วิถีชาวบ้านอย่างเดียว คือ ขยับใกล้ไกลเอาเอง ... มันสวยจริงๆลูก แดดส่องมา ไม่จ้าเกินไป มุมไม่สูงหรือต่ำเกินไป ... องศาที่สวยจริง จนเมื่อยมือ ... แม่จึงต้องตัดใจ ลดแขน ขยับออกมา และสูดลมหายใจ ....
ยามนั้น เป็นช่วงเวลาที่ไม่รู้ร้อน ไม่รู้หนาว ไม่สนใจลูกหญ้าที่ติดตั้งแต่หมวก เสื้อ กางเกง หรือรองเท้า .. ยามสงบ ที่ไม่อยากให้แดดเคลื่อน เวลาเดินต่อ ... ทุกอย่างมันดูงดงาม .... ใจแสนสุข ... สุขขนาด "ดอกหญ้ายังสวย" เลยค่ะลูก ...
เสียดายก็ตรงที่ พงหญ้าตรงหน้าที่ว่างเปล่านั้น มันเล็กนิดเดียว เลยไปก็เจอลวดหนามที่เขากั้นที่ของเขาไว้ เข้าไปไม่ถึง ได้แต่มองตาละห้อย เฝ้าดูแมลงเต่าทองเล็มน้ำค้าง เจ้าผีเสื้อน้อยบินเล่น ไล่ล้อกันไปมา .... แต่พงหญ้าก็มหัศจรรย์ ไม่ได้ผีเสื้อ กับแมลง ก็ยังมีอย่างอื่น
ผึ้งน้อยแสนซนคนขยันของแม่นั่นเอง ... แปลกแต่จริง ตอนแรกๆ อากาศเย็นๆไม่เห็นเธอ แต่พอแดดอุ่นขึ้น เธอพากันมา เยอะเชียว ... ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อค่ะ
ดอกปีนใส้ไก่ดอกจิ๋วนั่นแหละค่ะ เป็นขุมทรัพย์ของเหล่าผึ้ง แม่อยากจะทราบเหมือนกันว่า ถ้าแม่เก็บมาดูดเอง จะได้น้ำหวานกับเขาบ้างไหม
แต่สำหรับผองผึ้งแล้ว มันเก็บน้ำหวานกันอย่างเมามัน จนเต็มถุงตรงขา แม่ชอบมาก ตอนมาถึงใหม่ๆ ดูตัวลีบเชียว ไม่มีสีสันน่าสนใจ แต่พอเก็บน้ำหวานได้ ขาเธอจะเป็นสีส้ม ทำให้น่ารักขึ้นอีกเป็นกอง ....
พงหญ้า ผีเสื้อกับแมลง ดอกหญ้า ผึ้งน้อย ..... ความสุขที่อยู่แสนใกล้ "แค่เอื้อม" .... ถ้าเมื่อเช้าแม่ไม่ก้าวออกมา แม่คงพลาดความสุขใจกับสิ่งเล็กๆที่เคลื่อนไหวในพงหญ้าไปอย่างน่าเสียดาย มันเป็นความสุขใจลึกๆที่แม่ไม่สามารถหาคำใดมาบรรยาย สุขในโลกใบเล็กที่แสนสงบอบอุ่นแสนสบาย จนแม่เดินยิ้มไปยิ้มมาอยู่ตรงพงหญ้าข้างถนนอยู่คนเดียว นานเป็นชั่วโมงๆ
บอกไปใครจะเชื่อ ความสุขหาได้ง่ายใกล้ "แค่เอื้อม" ... ทำให้แม่นึกถึงบางสิ่ง ที่แม่ไม่เคยเข้าใจ .... และถึง "บางอ้อ" ในเช้านี้ค่ะ
ตลอดมา เวลาแม่อ่านมาระโก บทที 1 ข้อ15 แม่เข้าใจไม่ได้เลยว่า อาณาจักรสวรรค์มาบนโลกแล้วได้อย่างไร ดังนั้นเวลาอ่าน ตรงที่ว่า ในที่สุด ถึงเวลาที่กำหนดไว้ อาณาจักรสวรรค์ของพระเจ้ามาถึงแล้ว ให้ละจากทางแห่งชีวิตที่ตัวเรากำหนดเองเสีย และเชื่อฟังสิ่งที่พระเยซูสอน .... แม่จะทำตาปริบๆเสมอ ผ่านตรงที่กล่าวถึงอาณาจักรสวรรค์ ข้ามไปตอนที่บอกให้ ละจากวิถีตามใจตัว สู่การเชื่อฟังคำสอนพระเยซูแทน ... เพราะ .. แม่มองไม่เห็น "อาณาจักรสวรรค์" ที่อยู่รอบตัว มองไปก็เห็นโลกอย่างที่เป็น ... เหมือนเห็นพงหญ้ารกๆ ไม่อาจเห็นสิ่งสวยงามที่จะนำความสุขมาสู่หัวใจแม่ได้ ... จนกระทั่ง แม่ "ก้าวออก" จากโลกของแม่ "ไปสู่" พงหญ้านั้น แล้วแม่จึง "ได้รับ" ได้สัมผัส กับสิ่งเล็กๆที่สวยงาม นำความอิ่มเอมหัวใจมาให้ ........
1. หนังสือมาระโก บทที่ 1 ข้อ 15
พระองค์ประกาศว่า “ถึงเวลาแล้ว อาณาจักรของพระเจ้าใกล้เข้ามาแล้ว กลับตัวกลับใจเสียใหม่และ
เชื่อในข่าวดีนี้ซะ”
2. Mark 1:15English Standard Version (ESV)
.... and saying, “The time is fulfilled, and the kingdom of God is at hand; repent and believe in the gospel.”



