"ไกล" เท่ากับ "ใกล้" .....

    

ไกลเพียงไหน ก็ อยู่ใกล้แค่ปลายนิ้ว

ลูกรัก ... ไกล กับ ใกล้ นั้น  ถ้าเป็นระยะทางวัดกันได้ด้วยมาตรวัดหลากหลาย  แต่ถ้าเป็นความสัมพันธ์จะหามาตรใดมาวัด  ลูกคิดว่าอย่างไรคะ

สำหรับแม่ เรื่องนี้ต้องตอบผ่าน "ความเป็นเพื่อน"ค่ะ   แม่มีเพื่อนหลายคนที่ห่างกันด้วยระยะทาง และไกลจากการพบเจอ  แต่ใกล้กันเพียงปลายนิ้ว  ที่จะหยิบปากกามาเขียนหรือพิมพ์ข้อความถึง  หรือไม่ก็กดโทรศัพท์หา

ลูกจำตอนแม่ไม่สบายตอนอยู่บ้านคุณยายได้ไหมคะ  แม่ท้องเสียเฉียบพลันและรุนแรง  แม่กินยาที่ได้รับจากโรงพยาบาลมาแล้ว แต่เมื่ออาการทวีความรุนแรง แม่ฉวยโทรศัพท์หาลุงหมอสกุลทันที ลุงหมอเป็นคนหนึ่งที่ไกล้เสมอ แม้จะไม่ได้พบกันเป็นปีๆ ลุงหมอเป็นเพื่อนแม่สมัยเรียนโรงเรียนเตรียม ใช้ชีวิตเรียนห้องเดียวกันเพียงปีเดียว แล้วต่างแยกย้ายกันไป คนหนึ่งเรียนเชียงใหม่ อีกคนเรียนกรุงเทพฯ แม่มีปัญหา ลุงหมอพกไปรษณียบัตรเป็นปึก ว่างหยิบมาเขียน เงินน้อยนิดสะสมไว้ ใช้โทรฯทางไกลมาให้กำลังใจเป็นระยะ แม่ไปเรียนต่อ ทำท่ามีปัญหาอีก ลุงหมอเป็นหมอแล้ว เวลามีน้อยลงไปอีก ส่งรูปสวยพร้อมคำขู่ คำปลอบ ให้กำลังใจจนแม่เรียนจบ ... จนโตเป็นผู้ใหญ่เข้าสู่วัยมีครอบครัว พ่อแม่ลุงหมอป้าไก่ก็ขยายความสัมพันธ์ออกไป จากเพื่อนสองคน เป็นเพื่อนสี่คน ... วันที่พ่อแม่ไม่มีเงินส่งค่าดาวน์บ้านเมืองเอก ลุงหมอสกุลมาเซ็นต์เช็คให้ถึงเสรีเซ็นเตอร์ ตอนคุณตาประสบอุบัติเหตุ ลุงหมอป้าไก่มาถึงโรงพยาบาลคืนแรกที่ครอบครัวเราพาคุณตาถึงกรุงเทพฯ ...

ลูกคะ ... แม้แม่กับลุงหมอสกุลอยู่ไกลกันเสมอ  ด้วยระยะเวลาและระยะทาง  แต่ไกล เท่ากับใกล้ อยู่ตรงไหน ก็ใกล้เพียงปลายนิ้ว  เพราะมีความเป็นเพื่อนที่เชื่อมต่อกันไว้ เหมือนสะพานแข็งแรงที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง ข้ามกาลเวลาและระยะทางเสมอมา 

แต่ลุงหมอสกุลไม่ได้เป็นผู้เดียวที่อยู่ไกลแต่เหมือนใกล้ ยังมีบุคคลอันเป็นที่รักของแม่อีกมากมายที่เป็นเช่นลุงหมอสกุล หากท่านเหล่านั้นได้อ่านสิ่งที่แม่กำลังเขียนอยู่นี้ รับรองว่าย้ิมแป้น เพราะไม่ต้องบอกเราต่างรู้อยู่กับใจว่ามันเป็นเช่นนั้น สิ่งนี้เป็น สิ่งมีค่า เงินตราซื้อไม่ได้ เป็นสิ่งควรแค่แก่การรักษาไว้ด้วยหัวใจ ลูกว่าอย่างนั้นไหมคะ ... แต่ลูกรู้หรือไม่ว่า ลูกกับแม่มีบุคคลอันเป็นที่รักคนเดียวกันอยู่ท่านหนึ่ง ผู้ซึ่งอยู่ "ไกล" เท่ากับ "ใกล้" ลูกทราบไหมว่าเป็นใคร

ใครเอ่ย ไม่ต้องเสียเงิินโทรฯไป ไม่ต้องรอเวลาที่จะร้องหา ไม่ต้องเสียเวลาเขียนข้อความ เพราะไม่เคยหลับไหล แต่ครอบครอง และควบคุมทุกๆส่ิง มอบสิ่งเหมาะสม ที่ดีเกินกว่าเราคิดจะขอ หรือฝันอยากจะได้ให้กับเราเสมอ ... 

เพียงเท่านี้ ... ลูกคงร้อง "อ๋อ" และต่อด้วยประโยคเด็ดของลูกว่า "ความเชื่อครับแม่ ทุกอย่างกลับมาที่ความเชื่ออย่างเดียว" ใช่ค่ะลูก เพราะลูกเชื่ออย่างบริสุทธิ์ เหมือนความเชื่อของเด็กน้อย ลูกจึงรู้ด้วยหัวใจว่า พระเจ้าดำรงอยู่จริง ไม่ต้องให้ผู้ใดมาช่วยพิสูจน์ เพราะพระวิญญานของพระเจ้าอยู่ด้วยกับลูก พระเจ้าที่เหมือนอยู่ไกลเกินจริง จึงอยู่ใกล้ชิดตลอดเวลา ร้องหาได้ทุกที่ ทุกเวลา ทุกรูปแบบ ... ไม่ต้องเดินทางไปที่ไหน ไม่ต้องหาสิ่งใดมากราบไหว้ ไม่ต้องหาส่งใดมาตอบแทน .... ไกลจึงเท่ากับใกล้ ตลอดไป ใช่ไหมคะลูก